Naakt en kwetsbaar

Als op een glazen plaat
We liggen op een glazen plaat. Één verkeerde beweging en het glas zal in duizend stukjes barsten. Je naakte lichaam beweegt zachtjes op de mijne. Tergend langzaam vul je me op terwijl we kwetsbaarder zijn dan ooit. Op deze plaat zijn we één, niet meer te scheiden. Het glas lijkt dunner en ik vraag me af wat er zal gebeuren als ik je volledig meeneem in mijn reis, in mijn verlangen. Ik stel me open en jij doet hetzelfde. Iedere keer dat je in me glijdt en zachtjes en teder mijn binnenste stimuleert, voel ik de liefde door ons heen vloeien. Je drukt je wang tegen me aan, je ogen zijn gesloten en beide proberen we dit moment zo lang mogelijk vast te houden. Je balanceert terwijl je niet weet of het glas breekt of dat de ander het voor je zal breken.

Tergend langzaam vul je me op

Scherven brengen geluk, maar deze keer niet
We zijn ons beide bewust van dit moment en proberen het kwetsbare glas zo lang mogelijk heel te houden. We zullen ons verwonden aan de scherven terwijl we samen met het gebroken glas naar beneden vallen, de diepte in. Langzaam beweeg je op en neer, in en uit me tot je niet meer kan. Je vult me op en de extra lading zorgt voor een barst, voor sterretjes in de glazen plaat. Je huid op de mijne, terwijl we beide worden losgerukt en door het glas heen breken. Terwijl we vallen weten we beide wat ons te wachten staat. Het moment dat je weer op eigen benen staat.